Woordenstroom #1

Traject

het is de zon wiens zonnestralen verdwijnen
de wolken die langzaam overnemen
bliksemschichten en donder die alles vullen
en je niet met rust laten

het zijn de nachten waarop je in bed ligt
starend naar de donkerheid dat je plafond is
nadenkend over de leegte die je kamer is
de storm die binnen in je woedt

het zijn de ochtenden waarop je ogen openen
en je stilletjes aan baalt
maar toch ook weer niet
want wie weet kun je het vandaag wel aan

het zijn de middagen waarop je buiten bent
een poging doet tot genieten, blij zijn
de zon probeert te vinden
en de wolken probeert weg te duwen

het zijn de avonden waarop het je bekruipt
de duistere wolken die alles overheersen
je het uit wilt schreeuwen
maar moedeloos bloed laat vloeien

(want een andere weg is er niet)


Over ‘traject’

Bovenstaand gedicht schreef ik op een dag dat ik gefrustreerd was omdat mensen het niet begrepen, omdat mensen niet snapten, het misschien niet konden snappen, hoe ik mij voel.
Ik kan me herinneren dat ik op een avond gefrustreerd achter mijn laptop zat en de afgelopen weken overdacht. Mijn handen vonden hun weg naar het toetsenbord en het vloeide eruit.

Stemmingswisselingen, dat is voor mij een belangrijk onderdeel van dit gedicht en op het moment van schrijven ook een belangrijk onderdeel van mij. Het gaat niet vloeiend, niet lineair, nee, mijn stemmingen gaan met pieken en dalen en ook plotseling. Hoe dat precies werkt, dat weet ik nog niet maar ik ga er wel achter komen en er in elk geval fatsoenlijk mee leren omgaan zonder dat ikzelf (of anderen) er storend last van hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s