Woordenstroom #2

Episode(s)

Hij beweegt zich voort
Door storm en wind
Maakt ruzie, maar komt altijd weer terug
Hij is als een ballon die opstijgt in de lucht
Opvallend, met de wind meegaand
Schaterlachend de bioscoop ingaan
In een goed gesprek verwikkeld eruit komen

Hij zucht
Het is tijd om los te laten
Te doen wat niemand eigenlijk wil
Hij is als een vel papier
Verkreukeld, maar geliefd
Alleen en toch weer samen

Hij huilt
Dikke tranen
Bevroren, op zoek naar rust
Hij is als een tent
Elk jaar naar toe geleefd en opgebouwd
En daarna weer afgebroken

Ze lacht
Straalt vol hoop 
Een nieuw begin doet haar opbloeien
Ze is als een dierbaar boek
Elke keer weer verwelkomd en uitgeleefd



Over ‘episode(s)’

Dit gedicht komt van een zogenoemde ‘writing prompt’ en dat was het volgende: beschrijf de seizoenen alsof het mensen zijn.
Ik las dit op Pinterest en mijn hoofd ging meteen met me aan de haal. Zo ontzettend veel ideeën en mogelijkheden! Ik genoot echt van het schrijven van dit gedicht.
Zo is de zomer voor mij persoonlijk ook echt gewoon met veel humor de bioscoop in gaan – waarvan ik het liefste dan nog heb dat ‘ie (bijna) leeg is. Maar er in een serieus gesprek weer uitkomen, een gesprek waarbij de film geanalyseerd wordt. Het is voor mij echt een zomer vibe.
De herfst is loslaten en zien waar en hoe je terecht komt. Heel cliché misschien, maar ik ben erachter gekomen dat je over ’t algemeen altijd wel weer op je pootjes terecht komt. Ook al vind je het doodeng en wil je het niet doen, het kan wel heel goed voor je zijn.
Één van de jaargetijden waar ik altijd weer naartoe leef is de winter. Niet omdat ik zo ontzettend veel van de kou houd en graag onderuit ga, nee zeker niet. Ik haat fietsen als er een kans op gladheid bestaat en de kou is ook niet mijn beste vriend. Nee, ik vind de winter fijn omdat het zó ontzettend mooi kan zijn als de wereld bedekt is met een witte deken. Als je met een kop thee uit het raam kan staren naar de dwarrelende sneeuwvlokjes, als je naar buiten gaat omdat je door de sneeuw heen wilt, omdat je er van wilt genieten en telkens weer wat nieuws ontdekt wat er altijd al is geweest maar omringd met sneeuw/ijs er weer heel anders uitziet.
Na de kou en de mogelijke valpartijen zie ik altijd uit naar het voorjaar. Vogels die weer bij je raam fluiten, bloemen die weer tevoorschijn komen, het zonnetje dat door de bomen doorschijnt en je verwarmt. Ja, de lente is voor mij toch wel iets van een nieuw begin, een nieuwe kans om in de zomer aan te werken, misschien in de herfst weer los te laten en in de winter weer te bezinnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s